انزجار
توی این خونه ی خالی
درو دیواراش خیالی
آدمای توش پوشالی
این منم منه خاکی
نه صدایی نه هوایی
نه نگاهی نه ندایی
گل سرخم زیر پاییز
همیشه راه جدایی
توی این ماتم عالم
توی این حجم پر آدم
یکی نیست پیدا بشه
بهت بگه دوستت دارم
تو اتاقم پره ماتم
کی میفهمه درد و آهم
کی میدونه رنج و نالم
دیگه من آخر راهم


